หลังจากที่หมอลำคู่และหมอลำเพลิน ค่อยๆ เสื่อมความนิยมลงไป อันเนื่องมาจากการก้าวเข้ามาของเทคโนโลยีวิทยุโทรทัศน์ ทำให้ดนตรีสตริงเข้ามาแทรกในวิถีชีวิตของผู้คนอีสาน ความนิยม ของการชมหมอลำ ค่อนข้างจะลดลงอย่างเห็นได้ชัด จนเกิดความวิตก กังวลกันมากในกลุ่มนักอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้าน แต่แล้วมนต์ขลัง ของหมอลำก็ได้กลับมาอีกครั้ง ด้วยรูปแบบที่สะเทือนวงการ ด้วยการ แสดงที่เรียกว่า ลำซิ่ง ซึ่งเป็นวิวัฒนาการของลำคู่ (เพราะใช้หมอลำ 2-3 คน) ใช้เครื่องดนตรีสากลเข้าร่วมให้จังหวะเหมือนลำเพลิน มีหางเครื่องเหมือนดนตรีลูกทุ่ง กลอนลำสนุกสนานมีจังหวะอันเร้าใจ ทำให้ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งระบาดไปสู่การแสดง พื้นบ้านอื่นให้ต้องประยุกต์ปรับตัว เช่น เพลงโคราชกลายมาเป็น เพลงโคราชซิ่ง กันตรึมก็กลายเป็นกันตรึมร็อค หนังปราโมทัย (หนังตะลุงอีสาน) กลายเป็นปราโมทัยซิ่ง ถึงกับมีการจัดประกวด แข่งขัน บันทึกเทปโทรทัศน์จำหน่ายกันอย่างแพร่หลาย จนถึงกับ มีบางท่านถึงกับกล่าวว่า"หมอลำไม่มีวันตาย จากลมหายใจชาวอีสาน"

เอื้อเฟื้อข้อมูลโดย :: isangate.com

คือสิ่งของที่ใช้ในการบูชาครูบาอาจารย์ และเป็นเครื่องยึดเหนี่ยว จิตใจ ของทีมงานหมอลำ เพื่อให้มีสมาธิ ไม่ให้ลืมกลอนลำ หรือท่าเต้น

บุคคลที่มีความสำคัญไม่แพ้หมอลำ หรือหางเครื่อง เพราะพวกเขา มีหน้าที่ต้องทำ หลายอย่าง และต้องไปถึงที่ทำการแสดง ก่อนทีมงานอื่นๆ เพื่อตั้งเวที ติดตั้งเครื่องเสียง ไฟแสงสี สังกะสีรั้วกั้น และหลังจากทำการแสดงเสร็จ ก็ต้องเก็บอุปกรณ์ การแสดง ขึ้นรถกลับบ้าน ถ้ามีงานแสดงที่อื่น ก็ต้องรีบไปให้ทัน โดยเฉพาะฤดูหนาว เป็นฤดูกาลที่ทรมานต่อคอนวอยส ์เป็นอย่างมาก เพราะเหล็กเวที จะเย็นเป็นพิเศษ